بعضی ها مادرزاد "فتوژنیک" هستند یعنی در هر زاویه و با هر سر و وضعی که عکس بگیرند خوب از آب در می آید، این ها صورت هایی استخوانی و گونه هایی برجسته دارند و نور که روی صورت اشان شکسته می شود زیباتر دیده می شوند اما بیشتر مردم خوش عکس نیستند و سعی می کنند از زاویه ای که بهتر دیده می شوند به دوربین نگاه کنند و دوست ندارند که هیچ عکاسی آن ها را غافلگیر کند. من در بین هم وطنان عزیز کسی را ندیده ام که از عکسش راضی باشد، همه از زمین و زمان و چرخ و فلک به انضمام آقای فوتو گله می کنند که عکس را بد گرفته، جوری که زیبایی های ذاتی اشان دیده نمی شود و از وجود هرگونه شباهت با عکس خود اعلام انزجار می کنند. هم وطنان ما کمتر در آینه دقیق می شوند یا به وقت ضرورت به دیده ی اغماض به آن چه که در آینه منعکس است نگاه می کنند، همه تصویر جذابی از خود در ذهن می سازند و با اطمینان خاطر از زیبایی خود ظاهر دیگران را قضاوت می کنند. همین ها به عکس های من خرده  می گیرند که واه واه ... چه زشت است و چه ترسناک است و ... و نمی فهمند که "توکای مقدس" با انتشار این عکس های "زشت" نشان میدهد از آن چه که هست شرمنده نیست.

اما چه کسی گفته که "توکای مقدس" حتی یک عکس خوب ندارد؟! من این عکس استثنایی را که در خنکای یک روز پائیزی اما آفتابی، در یک هوای خوب و نور خوب و ساعت مساعد و با حضور یک عکاس خوب در همین روزهای اخیر انداخته ام به عنوان مدرک، بالای این پست می گذارم تا معاندین ببینند و از کامنت هایی که قبلاً نوشته اند شرمنده بشوند. می پرسید چرا چنین عکس هایی را زودتر از این ها رو نکرده ام؟ جواب بسیار روشن اما به شدت عارفانه است:

- خواستم ریا نشود!