مدتی است که روال عادی زندگی ام به هم خورده، مغشوش فکر می کنم و دوست ندارم در این اغتشاش چیزی بنویسم. تصمیم مهمی برای طاها گرفته ام که ممکن است سرنوشت او و بقیه ما را عوض کند و هر قدر به روز موعود نزدیک تر می شویم بر وحشتم از آینده اضافه می شود...

امشب سعی می کنم به افکارم نظم بدهم، سعی می کنم پست جدیدی بنویسم. موضوع برای نوشتن زیاد دارم، از مرگ نابهنگام دکتر گرامی، دکتر روانکاوی که یک بار پیش او رفتم اما بر سر معماری با هم دچار اختلاف نظر شدیم و نخواست به مداوای من ادامه دهد، تا پیشنهاد دوهفته نامه ی تندیس برای نوشتن مقاله هایی در باب کاریکاتور، که به معنی بی کار شدن آقای "ی، ت" است و نمایشگاه جدید کامبیز درم بخش که همین فردا برگزار می شود و ترافیک شهر تهران که چند شبی است با موفقیت قفل شده و بازگشت پیروزمندانه ی یارعلی از لس آنجلس و آخرین جملات گهرباری که گفته و...

کمی صبر کنید، حالم بهتر می شود.