"ایده ی اصلی، ایجاد ساختار فضایی خاصی با حد اکثر سیالیت در فضا بود. مسئله ی معماری امروز کنترل و محدود کردن فضا توسط فرم نیست. در این شیوه، انرژی فصا آزاد نگردیده و محدود است. آثار معماری، که در دوران معاصر هنوز مفهوم فضای مرکزی را به نمایش می گذارند، نیز در همین شیوه ی کلاسیک و فضای با انرژی محدود قرار می گیرند. در این نوع معماری فرم بر فضا غالب است. اما می توان به ایده ی ساختاری دیگر اندیشید که در آن فضا غالب و فرم یا فرم ها تبدیل به هیچ شوند. در این ایده، نأثیر فضا محدود به کالبد فرم نیست. بلکه این فضاست که انرژی آن آزاد شده و فرم ها را همانند کاه در هوا به گردش در می آورد."

با توجه به نظریه بالا، این کانسپت از طرف من ارائه شد، فرم ها تندیل به هیچ- آشغال- شدند و مثل پر کاه، بر اثر انرژی آزاد شده ی فضا، در هوا به گردش درآمدند و حالا بر روی سایت پراکنده اند. مشکل زندگی کردن در این قبیل "هیچ" فرم ها، عطف به انرژی ای که صرف خلق فضا شده قابل غمض عین است.