آدم هایی که برای کافه نشینی اهمیتی بیشتر از یک وقت گذرانی ساده قائل هستند، معیارهایی برای امتیاز دادن به یک کافه دارند و در نهایت به جایی می روند که بیشترین امتیاز را به آن بدهند؛ میز و صندلی ها، پیشخدمت ها، تزئینات، سرویس و کیفیت کالاهای ارائه شده، قیمت اجناس، موسیقی، قماش مشتری ها و... هر کدام امتیازی دارند و به نظر من بیشترین امتیاز متعلق به مهم ترین بخش یک کافه، یعنی صاحب آن است. خیلی از کافه های شیکی که من نمی روم، صاحبانی دارند که بالقوه یک بقال خوب هستند اما کافه چی خوب کسی است که با شما صمیمی است، کسی است که به شما به چشم یک مشتری- فقط- نگاه نمی کند، شما دوست خوبی هستید که برای دیدن او آمده اید. حضور یک کافه چی خوب، فضا را آماده می کند تا آرامش لازم برای لذت بردن از وقتی که می گذرانید، داشته باشید. قهوه ی خوب یا تزئینات چشم نواز در اولویت های بعدی قرار می گیرند.

"رضوانه" یکی از بهترین کافه چی های ایران است. اولین بار که او را دیدم کاری کرد که چند سالی مشتری ثابت کافه ای بشوم که خودش آن جا را ترک کرده بود. رضوانه کارش را بلد است، حواسش به شماست اما مواظب تان نیست، به موقع می آید، به موقع می رود و همیشه گشاده رو است. با سواد و اهل کتاب و سینما است و می توانید اگر حوصله داشتید، و اوهم بی کار بود، چند دقیقه ای را در این زمینه ها با او گپ بزنید. دست پخت بسیار خوبی دارد و قهوه ساز خوبی است و... من به شخصیت این کافه چی از صد امتیاز، صد می دهم.

بعد از یک سالی که ندیده بودمش باد به گوشم رساند که کافه ی خودش را در حوالی چهار راه کالج اداره می کند، سراسیمه به دیدنش رفتم در "کافه ی چهارمیز" روبروی دانشکده ی امیرکبیر.

"چهارمیز" کافی شاپ نیست، ظاهرش بیشتر به اغذیه فروشی محقری می ماند که ساندویچ های بدمزه بفروشد از همان هایی که سه ساعت بعد از مصرف سه روز را باید در دستشویی گذراند. از اسمش پیداست، تمام کافه خلاصه می شود در چهار میز کوچک چوبی که هر کدام به زحمت برای نشستن یک نفر جای کافی دارد و شما می توانید از چارپایه هایی که دور میزها است برای گذاشتن کیف و کتابتان استفاده کنید. کافه مثل صاحبش ساده است و هیچ آرایشی ندارد اما صمیمی است. "چهارمیز" اصلاً یک رستوران کوچک است، رستورانی که فقط "پاستا" سرو می کند. اگر اهل "پاستا" هستید، رضوانه یک متخصص تمام عیار در درست کردن سس های مختلف است و غذای خوش مزه ای جلویتان می گذارد. من برای یک فنجان قهوه ی اسپرسو، یک ظرف پاستا و یک لیوان چای فقط دوهزار و پانصد تومان پرداختم! البته رضوانه پول قهوه را از من نگرفت ولی پول چای بعد از غذا را از شما هم نمی گیرد و دوهزار و پانصد تومان برای یک ظرف پاستای خوشمزه و چای، بهای اندکی است.

هرجا که رضوانه هست حتماً جای خوبی است.