مشکل شهرهای امروز ما ساختمان های زشتی که در آن می سازیم نیست- ساختمان زشت در همه جای دنیا ساخته می شود- مشکل از بی توجهی به آدم هایی است که در این شهرها زندگی می کنند. در تهران هرچیزی بهایی دارد به جز خود ما که انگار مفت نمی ارزیم، پس بدون دغدغه فضای مشاع شهر به نفع ساخته شدن دکان و مغازه و پاساژ و مجتمع های مسکونی و جاده  مصادره می شود. اتومبیل های عزیز ما، نور چشم ما، سرمایه ی زندگی ما، مایه ی فخر و مباهات و غرور ما، وسیله ی امرار معاش و تخلیه فشارهای روانی ما، که مثل قالی کرمان هرقدر کهنه تر و درب و داغان تر می شوند به ارزششان افزوده می شود،دیگر جایی برای قدم زدن، نفس کشیدن و زندگی کردن برایمان باقی نگذاشته اند.

اتفاق نادری است اگر ببینید در تهران یک مبل جای توقف یک اتومبیل را اشغال کرده است. شاید برای اولین بار بعضی از شهروندان تهرانی به یمن این حادثه فهمیده باشند که نشستن و گپ زدن در حاشیه یک خیابان چه کار لذت بخشی است.